3b8947b8

1979 Solo-optredens (‘s-Hertogenbosch)

Fri, 03 Dec 2021 17:38:45 GMT

Manager Dick Kalk zocht het hogerop. Of liever gezegd verder weg. Hij had een boeking geregeld in ’s Hertogenbosch. In de HTS Sociëteit Zusters van Orthenpoort om precies te zijn. Het was een flink eind rijden vanuit Julianadorp, maar Dick haalde me hoogstpersoonlijk op van huis met zijn auto. Ik ging naast hem op de passagiersstoel zitten. Hij was vrolijk en had duidelijk zin in een leuke dag en avond. Hij keek iets minder blij toen mijn moeder achterin de auto stapte.

“Hallo Dick! Ik ga vandaag gezellig met jullie mee. Leuk hè?”

1979 Poster HTS 's Hertogenbosch

Het was stoer om zo ver van huis op te treden. Ik had een echte poster voor de aankondiging van het concert en deze hoefde ik niet zelf te schrijven en te tekenen zoals in De Zandloper. Ik had een aankondiging in de krant van Den Bosch en… ik kreeg mijn eerste recensie!

Een zuivere en heldere stem en een natuurlijke bescheidenheid… ja ja…!

Meer eigen composities en meer podiumervaring voor de nodige overtuigingskracht zouden het concert overigens beslist ten goede zijn gekomen.

Tja… dat stond er ook in. Daar moest ik dus nog aan werken. En dat deed ik.

Hier twee geluidsopnamen.

Plaisir d’amour zong ik speciaal voor mijn moeder. Het was absoluut haar favoriete liedje. Je hoort dat ik het spannend vind om het te zingen. Het is zéker niet perfect maar mijn moeder was zichtbaar ontroerd, zing dan maar eens onbewogen door.

Plaisir d’amour

En dan Suzanne van Leonard Cohen… zo’n prachtig liedje. Gezongen door zo’n pril zangeresje dat net komt kijken. Als ik dit nu zoveel jaar later terug hoor dan zou ik dat meisje alles willen leren over ademsteun, ‘metaal’ in je stem, vibrato… maar hé… ik was twintig en had nog nooit zangles gehad. Het is wel erg eerlijk (ik hield van dit liedje) ook al hoor je de invloed van Joan Baez in iedere noot.

Suzanne

1978 Solo-optredens (The Trunkles)

Fri, 05 Nov 2021 17:31:24 GMT

In de loop van 1978 kreeg ik een heuse ‘manager’. Hij heette Dick Kalk en zorgde voor veel solo-optredens. In de buurt, maar ook verder in het land.

Zo stond ik een keer in het voorprogramma van de formatie The Trunkles, destijds een gerenommeerde folk band uit Engeland. Pop in de Stop heette het concert.

Ik zong daar mijn eigen repertoire, een mix van Joan Baez folksongs en zelfgeschreven liedjes. Er zijn geluidsopnamen gemaakt! Gevonden op een oud cassettebandje tussen de honderden die ik op zolder bewaarde.

Ik mocht zelfs een duet met de leadzanger zingen! Het werd Copper kettle, vooraf snel ingestudeerd en samen even doorgenomen. Het is grappig om terug te horen hoe ik de typische Engelse (Ierse?) tongval probeer de imiteren. Het blijft een beetje ‘steenkool’…

Van mijn eigen repertoire heb ik gekozen voor fragmenten van: Rambler gambler en de Noordzeeballade van Boudewijn de Groot en Lennart Nijgh. Bij dit laatste nummer is het ook weer de verhalende tekst die me zo aansprak.

Rambler gambler

Noordzee ballade

Manager Dick had foto’s nodig voor de promotieactiviteiten. Daar huurden we geen studio voor. We maakten ze gewoon bij mijn moeder in de huiskamer. Gordijnen dicht, plantje erbij en klaar!

1978 Solo-optredens (De Zandloper)

Fri, 01 Oct 2021 13:24:59 GMT

Naast het zingen in de band Cajun, trad ik solo ook nog op. Gewoon lekker met mijn gitaartje. Gitaren inmiddels, want ik vond de afwisseling tussen tokkelen op mijn Spaanse gitaar en een lekker slagje op mijn stalen snaren wel fijn.

Ik werkte destijds in de Zandloper. Een restaurantdancing temidden van recreatiebungalows vlak bij de duinen van Julianadorp. Ik runde daar de snackbar. Ik bakte patat, schepte ijs, vulde de voorraden bij, vaak in mijn eentje.

“Wollen Sie ein halbes Hähnchen und pommes mit Mayo”

Mijn Duits is daar zienderogen vooruitgegaan.

De eigenaresse Gré de Wit vond dat ik na mijn Los Vast avontuur inmiddels wel ‘beroemd’ genoeg was om in haar restaurant De Bickery op te treden.

“Gewoon op de achtergrond. Zing maar mooie liedjes, dan kunnen de mensen ondertussen lekker hydra dooreten en ook nog met elkaar praten.”

Iets wat we nu in muzikantentaal ‘een behangetje’ noemen. Ik vond het geweldig! Ik verdiende er ook nog een zakcentje mee.

“Je moet wel zelf de posters maken”, zei Gré, en dat deed ik. Met viltstiften en een kopieerapparaat. Daar hing ik ineens ‘overal’. Ik speelde inderdaad mijn lievelingsluisterliedjes, zat gewoon op een tafeltje ergens in een hoek. Mijn verloren-en-weer-gevonden-witte-jurkje kwam ook weer van pas. Ik zong drie sets van ongeveer een half uur. Eigenlijk was het gewoon een oefenavond. Ik kon ook liedjes herhalen. Dat had niemand door.

1978 Cajun

Fri, 03 Sep 2021 16:44:45 GMT

In de vorige blog staat een foto die gemaakt is in de oefenruimte van de band Cajun. Van die fotosessie heb ik nóg een paar mooie afbeeldingen. Een prachtige groepsfoto! Stoer kijkende jongens, die zich geen houding weten te geven, een paar met een shaggie tussen hun vingers. Cor, die per se op de foto wilde omdat hij vond dat de geluidsman en net zo goed bij hoorde (en geef hem eens ongelijk): “Ik kan jullie geluid maken of breken…”, zei hij. Durf dan maar eens te zeggen dat hij niet op de bandfoto hoort…

Wat een mooi moment in de tijd. Allemaal gefascineerd door muziek. Oefenen. Repertoire kiezen. Optredens scoren. Gedreven waren we!

V.l.n.r. Harold Flamand (basgitaar), Simon (Boetje) Lewakabessy (slaggitaar), op z’n hurken: Ed Boerrigter (drums), Roy Paap (pedal steelgitaar), Cor Foree (geluid), Ralph Paap (leadgitaar), Hanneke (zang). Op de grond Will Claase (zang en slaggitaar).

Uit dezelfde serie een foto van mij. Met daarachter Simon/Boetje. Met zijn gitaar. Dé gitaar.

De bandleden wisten dat ik gitaar kon spelen en ze vonden het wel stoer als hun zangeres bij enkele nummers mee zou spelen. Ik had alleen een Spaans exemplaar. Die was niet geschikt.

“Maar dan leent ze toch die van mij?”, zei Boet. En dat deed ik.

Het ging altijd goed. Tot het moment dat de draagband losschoot. BENG!

De gitaar viel met een misselijkmakende klap op de grond. Ik kon ‘m net niet op tijd opvangen. Het werd heel stil in de oefenruimte en ik durfde bijna niet te kijken. Ik schaamde me zo. Tja… de gitaar was kapot. Er zaten allemaal barstjes in één van de rondingen. Hij klonk nog prima, dat wel gelukkig, maar de lol was eraf.

Boet was stil. Zijn vrouw Jannie was boos. Heel erg boos! En terecht. We lieten het een paar dagen rusten en kwamen later overeen dat ik de gitaar zou overkopen van Boetje. Dat heb ik gedaan. Voor een paar honderd gulden denk ik. Zo kon Boet een nieuwe gitaar aanschaffen en had ik meteen mijn eigen exemplaar voor in de band.

De gitaar hangt nog steeds bij ons in huis. Ralph heeft er zijn mooiste liedjes op gecomponeerd want ondanks de kleine haarscheurtjes klonk het instrument nog prachtig. Nog steeds.

1977 Pedac en Cajun

Fri, 06 Aug 2021 16:56:06 GMT

In de tijd van het Los Vast avontuur studeerde ik aan de Pedagogische Academie, afgekort PEDAC. Ik studeerde voor leerkracht basisonderwijs. Je zou het nu de PABO noemen.

Ik kwam daar los na een uiterst moeizame lagere- en middelbare schoolperiode. De mensen accepteerden me zoals ik was. Ik kreeg een leuke studiegroep. Het werden vrienden. Ik bleek grappig en ad rem te kunnen zijn, kreeg meer durf. De studievrienden spoorden me aan om vooral wat meer te gaan doen met het zingen, want dat durfde ik inmiddels ook.

We keken uit naar een schoolfeest. Daar zou een Helderse band optreden; Cajun en ik was hun voorprogramma. Midden in De Kuip zat ik. Op een barkruk. Met gitaar en trillende handen. Ik zong mijn folkliedjes, kreeg applaus en genoot van het succes. De band heb ik daarna niet meer zo meegekregen, zat in mijn eigen bubbel, heb de bandleden ook niet gesproken. De avond was een groot feest en er werd afgesproken dat Cajun nog eens zou komen optreden. Daarvoor zou er telefonisch contact gezocht worden.

Op een dag hing er een briefje op het prikbord in de hal naast de telefooncel. “Het is voor jou!”, werd er her en der geroepen. Een van de bandleden had gebeld. Het ging niet over het optreden maar over mij! Ze wilden me als zangeres. Mijn studiegenoten waren bijna nog blijer dan ikzelf. Ik had dit nooit bedacht en nooit verwacht.

Er kwam nog meer contact over en weer en er werd afgesproken dat ik een keer bij de repetitie zou komen zingen. Dat was wel een dingetje. Doodeng! Wat moet ik aan? Wat moet ik zingen? Wat moet ik zeggen? Op van de zenuwen was ik, maar ik ging toch. Het hol van de leeuw in. Wat was het donker! En wat waren ze met veel! Een hoop gepraat en veel, heel veel zwart haar. Veel geluid. Veel instrumenten. Het overweldigde me totaal.

Totdat ik ging zingen. Ik weet niet meer wat, maar op een gegeven moment zei Boetje (onze bijnaam voor Simon Lewakabessy): “Zij kan leuk zingen deze meisje!” Mijn auditie was geslaagd. Ik was voortaan de zangeres van Cajun.

V.l.n.r. Harold Flamand (basgitaar), Simon (Boetje) Lewakabessy (slaggitaar), Ed Boerrigter (drums), Roy Paap (pedal steel), Cor Forée (geluid), Ralph Paap (leadgitaar) en ik.

Liggend: Will Claase (gitaar en zang).

De optredens vlogen binnen! Een greep uit onze podia:

• 4 maart 1978: Mike’s bar oftewel ‘Den Grooten Gok’. Mijn debuut als bandzangeres. Mike was jarig en had een koud buffet neergezet in een hoek van zijn overigens kleine café. De band werd in een andere hoek gepropt. Drummer Ed zat bovenop het biljart. We speelden voor een besloten kring, voornamelijk Amerikanen. De avond was een groot succes. Op een gegeven moment zong iedereen mee met Mike die ‘isn’t she loveley’ voor mij zong. Ik wilde nooit meer iets anders dan dit.

• 16 maart 1978: De Boerderij De Schooten

• 17 maart 1978: Korporaalsfeest Marine

• 31 maart 1978: O.S.G. Nieuwediep (M’n ouwe school! Ja jongens! Kijk maar goed!)

• 1 april 1978: Driel (Zaal/café Bulte-Spies)

• 19 mei 1978: De Zandloper (Mijn vader was een stille man, zei nooit veel. Bij dit optreden in De Zandloper was hij mee. Dit moment kan ik me nog goed herinneren. Hij had een borrel op en vertelde me dat hij trots op me was. Dat was de eerste en enige keer.

V.l.n.r. Mijn zus Siep, haar vriendin (naam weet ik niet meer), mijn vader Yntze Bergsma, ik, mijn moeder Trees Bergsma-Heeringa.

Op zaterdag 11 maart 1978 waren we geboekt voor een avond in ’t Huys Tijdverdrijf. Het is in 1998 gesloopt, maar het was een groot gebouw vlak naast de Helderse dijk.

Ik vond dat ik wel een andere garderobe mocht aanschaffen voor dit grootse optreden. Daar kon ik niet in mijn gewone outfit staan. Ik was nu zangeres! Ik moest iets nieuws!

De stad in. Winkel in, winkel uit. Wat moet je nou aanschaffen voor zoiets? Bij ‘Van Vuuren Mode’ vond ik het ultieme jurkje! Wit. In een A-lijn. Een wat? Een A-lijn. Ik vond ‘m precies bij me passen. Het was trouwens geen jurk maar een japon. En dat voor 139 gulden! Best pittig. Ik kreeg de jurk, pardon japon mee in een grote doos, in een grote tas.

Nu ik toch bezig was vond ik dat ik daar ook wel nieuwe schoenen bij mocht kopen. Die vond ik bij V&D, bovenste verdieping, op de schoenenafdeling. Prachtig bewerkte bruinleren sandaaltjes. Een perfecte match bij mijn ju… japon. Ik zie me nog op mijn hurken bij het schap zitten, de doos met schoenen oppakken en naar de kassa lopen. Thuisgekomen liet ik mijn moeder trots mijn schoenen zien.

“Mooi!”, was haar reactie, “en waar is je jurk?” Ik werd ijskoud en onder mijn voeten verdween langzaam de grond. Ik zei toen nog geen shit, maar dat was wel precies de uitdrukking die hierbij paste. Mijn dure jurk! Die lag nog bij het schoenen schap in V&D. Shit! Die was natuurlijk weg! Die was vast meegenomen door iemand…

Het telefoonboek werd tevoorschijn gehaald en V&D werd gebeld. Een lieve verkoopster had de tas gevonden en voor me weggezet achter de kassa. Ik was zo opgelucht! Het kostte me wel weer een ritje op mijn brommer naar Den Helder (ik woonde in Julianadorp), maar dat kon me natuurlijk niks schelen. Ik had mijn jurk en kon gaan stralen in ’t Huys Tijdverdrijf.

(Op de foto met mijn vader in De Zandloper heb ik ook dit jurkje aan.)

11 maart 1978: Hanneke met Cajun in 't Huys Tijdverdrijf Den Helder.

1977 Pedac en veerboot Engeland

Fri, 02 Jul 2021 13:24:58 GMT

In 1977 zat ik in het eerste jaar van mijn opleiding tot leerkracht (dat heette toen nog onderwijzeres) op de Pedagogische Academie in Den Helder. Ik kwam daar ‘los’ v.w.b. het zingen. Nou, eigenlijk in alles. De mensen waren gelijkgestemden en zo ontzettend anders dan ik gewend was op de HAVO (Scholengemeenschap Nieuwediep).

We waren de hele dag creatief in de weer. Bedachten lessen. Gingen op onderzoek uit in de natuur, plantjes tellen, natekenen. We verfden stoffen, beschreven de processen en chemicaliën. Maakten er creaties van. Bestudeerden mensen op straat. Hoe lopen ze? Beschrijf ze eens? Objectief en subjectief. Wat heb ik daar veel geleerd!

Ook het zingen durfde ik daar weer op te pakken. Soms gewoon buiten, zittend ergens in het gras of bij de trap. Samen met Ed Bijpost zong ik songs van Leonard Cohen: Like a bird on a wire… In die tijd leerde ik hoe ik mijn liedjes wilde vertellen. Zingend wilde vertellen. Ik ervoer de kracht van tekst. Van dynamiek. Van gevoel durven laten zien. En horen.

Hier een foto van een vakantie/werkweek, waarin al het creatieve nog eens werd versterkt door hele dagen met elkaar door te brengen en alle tijd te hebben voor het bedenken en maken van dingen. Bezig zijn. Ook met muziek. Juist met muziek.

Links Sibo, rechts Yvonne en vooraan Gea.

In 1977 maakte ik ook mijn eerste grote reis. Met studiegenoot Onno. Naar Engeland. Op de fiets, bepakt en bezakt op de boot. Slapen in ellendige slaapstoelen en heel veel mensen ontmoeten. Zo ook deze knappe gast. We zongen samen, ergens op het dek van het schip. Ik schrijf hier iets op. Mijn adres? Ik weet het niet, weet ook niet meer hoe hij heet. Heb alleen deze muzikale herinnering nog. Zo gaan ontmoetingen soms.

1978 Los Vast (deel 2)

Fri, 04 Jun 2021 15:08:35 GMT

Kijk ze daar zitten! Mijn moeder (midden) en mijn beppe, allebei in hun mooiste bloemetjesjurk! Met grote verwondering om zich heen kijkend naar alle drukte en gedoe. Tja, dat was voor ons allemáál nieuw!

Ik genoot van het hele Los Vast avontuur! Had het gevoel dat er écht iets gebeurde! Dat was natuurlijk ook zo. Er was aandacht in de krant. Ik kreeg uitnodigingen om te komen optreden. Ik had het gevoel dat ik ‘begonnen’ was. Wat kan ik allemaal nog meer bereiken?

En dan de Firato ! Ik had geen idee wat dat was. Ik kwam echt alleen voor mijn eigen optreden! Hieronder twee clipjes van de liedjes die ik daar zong. El preso numero nueve is een Joan Baez cover. Vóóraf een heel interview door Gert van Brakel waarin je hoort hoe zenuwachtig ik was. Ik wilde ook grappig en gevat zijn, maar dat lukt niet helemaal… of helemaal niet eigenlijk…

Als je het interview wil overslaan, het liedje begint op 02:17.

Girl in sorrow heb ik zelf geschreven. (Het werd uiteindelijk de eerste single van de band Newdeep, maar daarover later meer).

Tijdens iedere uitzending werd er een winnaar gekozen uit de briefkaarten die je moest sturen om je favoriet te laten winnen. Het stapeltje van mijn tegenstander was aanzienlijk kleiner dan dat van mij (o.a. dankzij een fanatieke leerkracht op de Torpschool waar ik stageliep). De redactie besloot dat dat ‘zielig’ was en een gedeelte van mijn stapeltje werd overgeheveld naar dat van hem. Uit zijn stapeltje werd een briefkaart gehaald en diegene zou 25 gulden winnen. Het was… mijn moeder! Het bedrog kwam uit. Mijn moeder had natuurlijk nooit voor hem gestemd, maar ach… ze was blij met haar prijs. Ze was nog jarig ook die dag! Op 2 september!

De Firato uitzending werd gemaakt volgens een heel draaiboek. Zouden dat tegenwoordig ook nog doen? Geen idee eigenlijk…

Ik verdiende met de tour de chant nog geld ook…! Een honorarium van Hfl. 150,–! Eénhonderd en vijftig gulden stond er in het contract nog in letters uitgeschreven alsof om te benadrukken hoeveel dat voor mij was!

Het hele Los Vast avontuur was heel goed voor mijn zelfvertrouwen. Dat kon wel een kleine boost gebruiken. Ooit had mijn leraar in de achtste klas gevraagd of iemand een stukje van een liedje alléén wilde zingen. Ik vond zingen heerlijk en deed dat stiekem op mijn kamertje, geheel in stijl, met de haarborstel als microfoon. Helemaal tegen mijn gewone doen in, bood ik op zijn vraag aan om dat te doen. Wat zég ik nou?, dacht ik nog bij mezelf, maar ik had mijn vinger al opgestoken. En ik was de enige.

“Nou, probeer het dan maar eens”, zei de leraar en in zijn stem klonk niet veel vertrouwen door. Dit Bergsma kind stond niet erg hoog in aanzien bij hem. Door de zenuwen en de overconcentratie ging het zingen fout, waarop de man reageerde met: “Zie je wel? Je kunt het niet!”

Dit kleine, maar o zo belangrijke incident heeft ervoor gezorgd dat ik mijn hele middelbareschooltijd niets met zingen heb gedaan. Pas tijdens mijn studie voor leerkracht (Pedac) kreeg ik weer het zelfvertrouwen terug. Sommigen van jullie weten dat nog wel denk ik… Liedjes van Leonard Cohen en… vooral Joan Baez. Ik kreeg gitaarles en trad soms op in ‘De Kuip’ (de kantine van school).

Los Vast betekende voor mij een stap omhoog. Iets doen met mijn talent. Nu jaren later, en met een heleboel zangnoten achter me, geef ik een dikke vette knipoog aan die kortzichtige leerkracht die me vertelde dat ik niet kon zingen. ��

1978 Los Vast (deel 1)

Fri, 07 May 2021 13:15:49 GMT

Mijn allereerste landelijke optreden was in het radioprogramma ‘Los Vast’ van de NCRV. Het werd destijds gepresenteerd door Gert van Brakel met als sidekick Jan Rietman, die het later overnam en er een enorm succes van maakte.

Ik had me aangemeld zonder veel te verwachten. Ik was een verlegen en onzeker meisje uit Julianadorp dat op haar kamer alle liedjes van Joan Baez instudeerde. Met de deur dicht, niemand die het hoorde, maar stiekem leek me ‘een stapje hoger’ erg leuk.

En… na een tijdje lag er een brief op de mat: Het doet ons genoegen U thans te kunnen uitnodigen voor deelname aan de talentenjacht…

Ik moest daarvoor naar Hotel Vianen, een wereldreis voor dit dorpsmeisje. Ik weet niet meer precies hoe ik daar heen gegaan ben. Met de auto? Met wie? Ik weet wel dat er van mijn studiegroep veel mensen meegingen. Wat een lol! En wat een enthousiasme!

NCRV Studio

Voor de opname moest ik naar Hilversum, de NCRV-studio. Dat was op zich al een avontuur. De start van de dag was niet zo leuk. Vrij dramatisch zelfs. Mijn vader tobde met ernstige stemmingswisselingen en depressie. Die ochtend was hij zo neerslachtig dat hij weigerde om mee te gaan. Hij werd zelfs kwaad, ging schreeuwen en het hele avontuur dreigde te mislukken. Uren later kwamen we toch nog op tijd aan bij de studio. Niet echt een rustige voorbereiding…

Mijn moeder en vader

Zenuwachtig maar vol vertrouwen dat het zou lukken nam ik mijn gitaar mee naar binnen! Gitaren, moet ik zeggen. De gitaar in de bruine hoes was er eentje met nylon snaren, zelf opgespaard met bijbaantjes. Ik heb de bon nog!

De gitaar die ik zo achteloos en stoer over mijn schouder heb geslingerd was ook van mezelf, maar min of meer gedwongen. Hij was van een van de bandleden en ik mocht er een keer op spelen. Plotseling schoot de band los. De gitaar viel op de grond en had in één bolling ontelbare barstjes. Ik kon wel door de grond zakken. Na wat onderhandelen kwamen we overeen dat ik ‘m zou overkopen en dat heb ik ook gedaan. Iedereen weer blij. Nu speelt Ralph erop en oneindig veel beter dan ik ooit zou kunnen.

Wie die meneer naast mij op de foto is weet ik niet meer.

Het zingen vond ik heerlijk! Het geluid was fantastisch, dat had ik nog niet eerder meegemaakt… beetje galm, mooi afgeregeld. Ik zong op vleugels. Het interview vond ik het moeilijkst. Ik was nerveus en had moeite om mijn concentratie vast te houden. Laat mij maar zingen…

Het liedje van die eerste keer was een combinatie van een Joan Baez’ traditional met een gedeeltelijke Nederlandse tekst van mezelf. Voor mijn studie moest ik een schoolproject verzinnen en uitvoeren. Het werd een serie lessen over de zee, nogal voor de hand liggend in Den Helder. Samen met een klasgenootje ging ik met de kinderen naar de haven. We bekeken de visafslag, regelden een ritje in de reddingsboot Suzanna en hadden een spetterend slotfeest waar ik o.a. optrad met dit liedje Neptunus, mezelf toen al afvragend waarom de zee steeds viezer werd.

Tegelijk met mij trad Alex van Poelgeest op. De luisteraars mochten stemmen wie van ons door mocht naar de volgende ronde. Dat ging middels het sturen van een briefkaart, zo’n geel rechthoekig kartonnetje met een voorgeprintte postzegel. Den Helder leefde mee en er werden heel veel kaartjes gestuurd (ik heb ze allemaal nog). Ik won en mocht drie keer terugkomen! Het vierde en laatste optreden was een Tour de Chant (geen idee waarom het zo heette) tijdens de Firato , een enorme elektronicabeurs, in de RAI van Amsterdam.

Het optreden is gedeeltelijk gefilmd door een leerkracht van De Torpschool. Hij deed dit op 8mm film en het had alleen beeld. Jaren later is dit gedigitaliseerd, net als het geluid van de radio-uitzending (cassettebandje) en de foto’s (negatieven). Met de techniek van nu, een beetje passen en meten in het filmprogramma en heel veel dank aan mijn oudste zoon Lloyd (de Digimaster!), is het onderstaand filmpje geworden. Tussendoor zie je foto’s waarop o.a. mijn moeder en oma in hun mooiste bloemetjesjurken te zien zijn.

00:21 Voorlezen telegrammen

00:43 Uitleg over de tekst van het liedje

01:54 Liedje: Once I had a sweetheart

03:47 Gedeelte: Neptunus

05:30 Applaus en eindtune

Once I had sweetheart, and now I have none,

He’s gone and leave me, she’s gone and leave me,

He’s gone and leave me to sorrow and moan.

Last night in sweet slumber I dreamed I did see,

My own precious jewel sat smiling by me,

My own precious jewel sat smiling by me.

And when I awakened I found it not so,

My eyes like some fountain with tears overflow,

My eyes like some fountain with tears overflow.

Mijn naam is Neptunus, ik woon in de zee.

Ze noemen mij de zeegod, ik kom van benee.

We lachten en dansten daar en maakten plezier,

maar alles veranderde en nu ben ik hier.

Het water was vroeger als stralen van de maan.

Nu wordt het steeds viezer, waar komt dat toch vandaan?

Het voedsel bederft er en iedereen treurt.

Kunnen jullie mij vertellen wat hierboven gebeurt?

Once I sweetheart, and now I have none,

She’s gone and leave me, she’s gone and leave me,

She’s gone and leave me to sorrow and moan.

Digitalisatie

Fri, 02 Apr 2021 13:06:04 GMT

Dit is mijn muzikale ‘archiefje’…

In alle hoeken en gaten van het huis vond ik videobanden, cassettes, Hi8- en DAT bandjes, Minidiscs, fotonegatieven, van alles… allemaal bewaard van lang geleden tot nu.

Oudste zoon Lloyd is in zijn vrije tijd maandenlang bezig geweest om alles te digitaliseren, hup de 21e eeuw in! En zo kwam ik ontelbare verrassingen tegen die ik lang niet gezien of gehoord had! De Soundmixshow, het Nationale Songfestival, AVRO’s Nieuwe Oogst… zelfgeschreven liedjes en heel veel andere dingen.

Ik besef dat die filmpjes, opnamen en foto’s voornamelijk waarde hebben voor mezelf, maar misschien vind jij sommige dingen ook wel leuk… en wil je met me meekijken. In deze blogs ga ik mijn herinneringen delen dus hou de sociale media in de gaten!